Bron: Eva, februari 2009

Breinverbouwing

Als peuter beleefde onze oudste zoon een stormachtige peuterpuberteit. Maar die periode ligt alweer ver achter ons en de "echte puberteit"nadert met gezwinde spoed. Om mij heen hoor ik vriendinnen met oudere kinderen klagen. Hun pubers kunnen plotseling niet meer vooruit denken. Plannen is een ramp, initiatieven nemen ook en opruimen al helemaal. Om maar te zwijgen over het nakomen van afspraken ...
Geen echt grote problemen, maar wel soms verdraaid lastig. Hoe zit dat eigenlijk ? Waarom zijn veel tieners opeens zo doelloos en stuurloos? Voorheen kregen de gierende hormonen alle schuld. "Het is een hormoon op pootjes", hoorde ik iemand verzuchten over haar hevig puberende zoon. Sinds kort is echter bekend dat er nog veel meer vertimmerd wordt in de lichamen van tieners. Een belangrijke verandering is de ingrijpende reorganisatie van de voorste delen van hun brein. Veelgebruikte verbindingen tussen hersencellen worden verstevigd, andere worden gesnoeid. En laten in die voorste hersenkwabben nu net al die vermogens tot redeneren, plannen en zelfbeheersing huizen. Zo bekeken is het logisch dat veel dingen even niet lukken. Pubers zouden een bordje op hun voorhoofd moeten dragen met de tekst: "Voorlopig buiten bedrijf wegens verbouwing". Als de werkzaamheden klaar zijn, rijst er uit die soms ontoerekeningsvatbare jongere een heuse volwassene op. Eentje met een sneller en doelmatiger stel hersens. Wat een prachtig systeem!
In de tussentijd ligt daar een taak voor ons ouders - wij moeten de functie van de hersenkwabben van ons kind tijdelijk overnemen. Dat betekent: duidelijke grenzen stellen, helpen met plannen, opruimen en kiezen. En daarnaast veel steun en liefde geven, want-al doet je puber nog zo stoer- het is voor alle partijen een verwarrende tijd.
Ik lees dat bovenstaande breinverbouwing tot het vierentwintigste jaar kan duren. Voor Hans en mij dus hoog tijd om ons voor te bereiden op een nieuwe ouderlijke rol: die van hersenkwab.

Petra Butler